Gronkowiec

skuteczne kuracje oczyszczające

 

“Poważne niebezpieczeństwo stanowić wielooporne gronkowce pochodzące ze środowiska szpitalnego (tzw. MRSA, MRSE), które są często wrażliwe tylko na jedną grupę leków (glikopeptydy np. wankomycyna). To bardzo niebezpieczne i na całym świecie obserwuje się narastanie tego zjawiska w wyniku powszechnego nadużywania (w medycynie ludzkiej, weterynarii i rolnictwie) antybiotyków. Są już niestety pierwsze na świecie (także w Polsce) szczepy oporne na wankomycynę!!
Dlatego coraz częściej poza antybiotykami w leczeniu zaburzeń relacji “gronkowce-człowiek” stosuje się metody alternatywne, probiotyki, barwniki roślinne, immunostymulacje itp. Niestety nie istnieje jeszcze bezpieczna specyficzna szczepionka przeciwgronkowcowa, a poza tym istnieją pewne obawy przed powszechnym jej stosowaniem, bo nie wiemy czy bakteria, która zajęłaby miejsce gronkowców będzie tak dla człowieka łaskawa.”

Dr med. Paweł Grzesiowski w artykule “Nosicielstwo i patogenność”

gronkowiec.jpg

Gronkowce to duża grupa bakterii gram-dodatnich. Gronkowiec złocisty jest najbardziej chorobotwórczy, ze względu na silnie trującą toksynę, jaką wytwarza. Gronkowiec złocisty i ropny jest najczęstszą przyczyną zmian ropnych występujących u człowieka – typowe objawy to: czyrak, trądzik nieżyt dróg oddechowych i moczowych, zapalenie ucha środkowego, płuc, mózgu.


Gronkowce występują wszędzie

dlatego mogą stanowić zagrożenie dla zdrowia, są obecne w:

  • powietrzu,
  • kurzu,
  • ściekach,
  • wodzie,
  • mleku,
  • mięsie i innych produktach spożywczych.

Głównymi nosicielami gronkowców są ludzie oraz zwierzęta. Gronkowce nie dają żadnych objawów. Zdrowa skóra, która nie jest uszkodzona chroni się sama. Do zakażenia dochodzi, przy obniżeniu odporności organizmu drobnoustroje wnikają do ujść mieszków włosowych, gruczołów łojowych i potowych. Sprzyja temu współistnienie chorób, którym towarzyszy świąt, powodujący drapanie, jak świerzb, wszawica, a u dzieci pokrzywka.
U ponad połowy ludzi gronkowiec występuje w przedsionku nosowym. Spotkać go również można na błonach śluzowych górnych dróg oddechowych.

Z powodu nieodpowiedniego i przesadnego stosowania antybiotyków, w tym głównie pencyliny, powstały liczne szczepy odpornych na leczenie gronkowców, co stanowi obecnie jeden z trudniejszych problemów klinicznych. Odkrywca penicyliny Aleksander Fleming przestrzegał, że w zainfekowanym organizmie szkodliwe bakterie mogą nabyć odporność na penicyline. Jeśli leczenie nie zniszczy wszystkich zakażonych bakterii, ocalałe wydadzą uodpornione potomstwo, które błyskawicznie rozmnoży się. Konsekwencją będzie to, że choroba ponownie zaatakuje i nie będzie jej już można wyleczyć penicyliną. W książce “Paradoks antybiotyków” Stuart Levy zauważa: “Rzeczywistość potwierdziła obawy Fleminga, a nawet okazała się okrutniejsza niż przewidywał”.
Zaobserwowano, że geny (odcinki łańcucha DNA) pewnych szczepów bakterii produkują enzymy neutralizujące działanie penicyliny, co powoduje, że nawet długotrwałe kuracje penicylinowe często nie przynoszą pożądanych rezultatów.
Naukowcy doszli do wniosku, że bakterie wymieniają między sobą geny. Na początku uważano, że zdolne są do tego tylko blisko spokrewnione szczepy , ale potem, te same geny odporności wykryto u zupełnie odmiennych szczepów. Dokonując takich wymian, rozmaite rodzaje bakterii stały się niewrażliwe na wiele powszechnie stosowanych leków. Dlatego też, medycyna naturalna powraca do łask.

Osoby chore, z obniżoną odpornością oraz pacjenci długo leczeni w szpitalach są najczęściej narażeni na zakażenia gronkowcami koagulazo-ujemnymi, np. gronkowiec naskórkowy.

Zdaniem naukowców gronkowce koagulazo-dodatnie, np. gronkowiec złocisty, są potencjalnie bardziej patogenne niż koagulazo-ujemne (np. gronkowiec naskórkowy, tzw. biały.

Objawy zatrucia gronkowcem

występują szybko po spożyciu zakażonego pokarmu (w ciągu kilku godzin). Typowe objawy to:

  • nasilone wymioty,
  • bóle nadbrzusza,
  • biegunka,
  • osłabienie krążenia. Temperatura, może być podwyższona lub obniżona. Zatrucie szczepami gronkowca może spowodować zapaść i zagrożenie zgonem.

Zakażenia gronkowcowe zazwyczaj dzieli się na:

  • zapalenie ropne stawów,
  • zapalenia szpiku i kości,
  • choroby układu oddechowego: zapalenie oskrzeli, opłucnej, płuc, ucha środkowego, zatok obocznych nosa, gardła i migdałków,
  • choroby przewodu pokarmowego: zapalenie jelit (rzekomo błoniaste, martwicze itp.), zatrucia pokarmowe, odzwierzęce,
  • zatrucia pokarmowe,
  • choroby układu moczowego: odmiedniczkowe zapalenie nerek, zapalenie cewki moczowej, zapalenie pęcherza,
  • zapalenie opon mózgowo – rdzeniowych,
  • zespół oparzonej skóry
  • posocznice i ropowice, zapalenie sutków,
  • choroby skórne: ropnie, czyraki pojedyncze i mnogie, trądzik, zastrzał, zakażone rany itp.
  • zespół wstrząsu toksycznego


jedzenie.jpg  Źródłem skażenia żywności są najczęściej zakłady spożywcze, a w nich sprzęt i powierzchnie produkcyjne do wytwarzania żywności. Pożywką dla gronkowca złocistego staja się popularne pokarmy: lody, ciastka z kremem i budyniem, jajka i sałatki garmażeryjne. Ponadto: mleko i nabiał, mięso i przetwory mięsne („tatar”, kotlety mielone), wędliny (np. kaszanki, salceson), drób oraz przetwory z ryb.

Gronkowca można zniszczyć gotowaniem. Odpowiednia obróbka cieplna (pasteryzacja i sterylizacja) są najkrótszą drogą do zwalczenia gronkowca. Problemem jest jednak silnie trująca enterotoksyna produkowana przez te bakterie. Jest ona oporna na ciepło i nie można jej zniszczyć poprzez gotowanie, gdyż nie rozkłada się nawet w bardzo wysokich temperaturach. Dla zatrucia pokarmu wystarcza jedna milionowa część grama enterotoksyny (1 mikrogram). Wystarczy polizać loda z wytwórni, która nie dba o higienę, żeby zatruć się toksyną gronkowca.

Nie tylko gronkowiec złocisty, ale i inne gronkowce mogą być wysoce toksyczne, zwłaszcza jeśli się namnożą w pożywce i wytworzą wiele trujących toksyn. Produkują wówczas silnie trujące enzymy proteolityczne i toksyny. Np. wspomniana już enterotoksyna gronkowcowa wywołującą ciężkie zatrucia pokarmowe lub toksyna wstrząsu toksycznego – często prowadzącego do śmierci. Zjadliwość toksyczna tych gronkowców znana jest jako wirulencja.

JAK SIĘ CHRONIĆ PRZED ZAKAŻENIEM?

  • wędliny o krótkiej trwałości należy kupować zawsze świeże i przechowywać krótko,
  • mięso, wędliny, warzywa i owoce, które łatwo się psują, należy przechowywać w lodówce osobno,
  • nie spożywajmy potraw nie dopieczonych czy nie dogotowanych. Ogrzewajmy je bardzo dokładnie,
  • nie wolno ponownie zamrażać produktów. Mięso i drób rozmrażamy tuż przed przygotowaniem potrawy,
  • przechowywanie łatwo psujących się produktów w temperaturze 30–45°C sprzyja mnożeniu się drobnoustrojów.

W pewnych sytuacjach gronkowce mogą stać się niezwykle szkodliwe dla organizmu ludzkiego. Szczególnie gdy:

  • występuje brak lub nadmiar higieny,
  • zły stan skóry (oparzenia lub urazy),
  • zły stan układu odpornościowego błon śluzowych (owrzodzenia, zmiany alergiczne),
  • słaba odporność komórkowa i humoralna (jej zaburzenia występują m.in. u palaczy i alkoholików),
  • niewłaściwy stan metaboliczny organizmu (cukrzyca na przykład może zaburzać skład łoju skórnego i ułatwić rozwój zakażeń),
  • wadliwe krążenie w naczyniach obwodowych (u osób z zaburzeniami krążenia występują zmiany troficzne, które szybko ulegają zakażeniu).